چنگک از یک دسته چوبی و یک سر چنگک مجهز به دندانه های آهنی تشکیل شده است. می توان آن را آهنگرها و نجاران در مناطق روستایی ساخت و عمدتاً برای تسطیح و شکستن خاک، خاک چنگکی، کمپوست چنگکی، علف های هرز و تسطیح باغات سبزیجات استفاده می شود. هنگام چرخاندن خاک، کشاورزان یک سر دسته چوبی را نگه می دارند، چنگک را از بالای سر بالا می آورند، آن را به عقب و سپس به جلو می چرخانند. دندانه های آهنی در اثر نیروی نوسانی در خاک نفوذ می کنند و سپس چنگک به سمت عقب کشیده می شود تا خاک شل شود. اگرچه بسیاری از ابزارهای سنتی کشاورزی با اختراع و استفاده از ابزار مدرن به تدریج از بین رفته اند، چنگک آهنی به عنوان یکی از ابزارهای ضروری کشاورزی، امروزه نیز مورد استفاده قرار می گیرد. چنگک در چین سابقه ای بیش از 1500 سال دارد. محقق سلسله وی شمالی، جیا سیکسی، در کتاب خود *Qimin Yaoshu*، آن را «چنگک دندانه‌دار{{7} آهنی» نامید و عملیات با استفاده از این ابزار را چنگک زدن نامیدند. کتاب سلسله یوان *رساله کشاورزی وانگ ژن* چنگک های مربعی، چنگک های شاه ماهی، چنگک های بدون دندان بافته شده از شاخه های بید و چنگک های شالیزاری را ثبت می کند.
